Το τέλος του χειμώνα και τον ερχομό των χελιδονιών γιόρταζαν τα παιδιά από την αρχαιότητα με τα «χελιδονίσματα».
Στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας, από τα αρχαία κιόλας χρόνια, ενήλικες και παιδιά -συνήθως αμέσως μετά την περίοδο της Αποκριάς- την 1η ή την 21η Μαρτίου (εαρινή ισημερία), έβγαιναν με μεγάλη χαρά να «φωνάξουν» ότι ήρθε η άνοιξη, έφυγε ο κρύος και άκαρπος Χειμώνας! Η φύση, άρα η ζωή θα αναγεννηθεί. Και πώς το φωνάζανε; Τραγουδώντας κάλαντα!
Κρατούσαν στα χέρια τους ένα ξύλινο χελιδόνι και του κρεμούσαν στο λαιμό κουδουνάκια. Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν τα «χελιδονίσματα» ενώ τα κουδουνάκια συνόδευαν το τραγούδι τους.
«Χελιδονάκι πέταξε, βρήκε πύργο κι έκατσε και χαμοκελάηδησε, Μάρτη Μάρτη μου καλέ. Μάρτη Μάρτη μου, καλέ και Φλεβάρη θαυμαστέ κι αν χιονίσεις κι αν φλεβίσεις, πάλι Άνοιξη θ’ ανθίσεις. Μάρτη Μάρτη βροχερέ και Απρίλη δροσερέ τα πουλάκια κελαηδούν και τα δέντρα φύλλ’ ανθούν.Τα πουλάκια κελαηδούν και τα δέντρα φύλλ’ ανθούν τα πουλάκια αβγά γεννούν κι αρχινούν να τα κλώσουν».
Εμείς, φτιάξαμε χελιδόνια από χαρτόνι, βάλαμε τα χαμόγελά μας και βγήκαμε να τραγουδήσουμε τα κάλαντα και να μοιράσουμε ευχές για καλή άνοιξη!
Καλή άνοιξη να δημιουργήσουμε!