Η 3η Δεκέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, αποτελεί ημέρα ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης, ορατότητας. Είναι μια μέρα κατά την οποία πρέπει να τονίζεται με κάθε τρόπο η αναγκαιότητα διασφάλισης της ισότιμης πρόσβασης όλων των μαθητών στην εκπαίδευση, η καλλιέργεια του σεβασμού και η καταπολέμηση κάθε μορφής διακρίσεων και αποκλεισμών.
Λόγω της ημέρας έχουν καθιερωθεί να γίνονται δράσεις και συζητήσεις που αφορούν στην ενημέρωση και στην ευαισθητοποίηση των μαθητών προς τα άτομα με αναπηρία. Γι’ αυτό το σκοπό και με τη βοήθεια της εκπαιδευτικού παράλληλης στήριξης του σχολείου μας, Μαριάνθης Χαριτάκη, οι μαθητές και οι μαθήτριες όλων των τμημάτων πήραν μέρος σε βιωματικές δραστηριότητες, ώστε να προσεγγίσουν αδρά τις δυσκολίες των Ατόμων με Αναπηρία. Oι δραστηριότητες επιλέχθηκαν με σκοπό οι μαθητές/τριες:
- να συνειδητοποιήσουν ότι οι άνθρωποι έχουν πολλούς διαφορετικούς τρόπους να κάνουν πράγματα και να αντιλαμβάνονται τον κόσμο,
- να προβληματιστούν,
- να συζητήσουν για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στην καθημερινή τους ζωή,
- και να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση και την ευαισθησία προς τα άτομα με αναπηρία.
Στον όμιλο “Κοινωνική και συναισθηματική μάθηση”, με τη βοήθεια της εκπαιδευτικού Ελένης Καρπούζα, οι μαθητές και οι μαθήτριες εξερεύνησαν κι άλλες αναπηρίες. Με ένα κομματάκι χαρτοταινία κολλημένο στο εσωτερικό πίσω μέρος της μπλούζας τους, τις κάλτσες τους με στραβά φορεμένες τις ραφές και τα παπούτσια τους με μερικά σπυριά ρύζι, προσπαθήσαν να καταλάβουν γιατί τα παιδιά με αυτισμό ενοχλούνται τόσο από ερεθίσματα που ίσως εμείς δεν προσέχουμε καν. Και δεν ήταν καθόλου εύκολο.
Αυτό όμως που τους φάνηκε βουνό, τόσο στους εθελοντές “δασκάλους” όσο και στους “μαθητές” ήταν να ζωγραφίζουν ένα εξαιρετικά πολύπλοκο σχήμα που δεν έβλεπαν. Οι “δάσκαλοι” βίωσαν τη δυσκολία του να δώσουν σαφείς οδηγίες και την επακόλουθη ενόχληση τού να μην τους καταλαβαίνουν οι μαθητές τους και οι “μαθητές” ένιωσαν χαμένοι, “χαζοί”, βιώνοντας τη ματαίωση των παιδιών με νοητική αναπηρία. Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο μια μαθήτρια επέμεινε μέχρι το τέλος για να ολοκληρώσει το σχέδιο, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά τα παράτησαν, κάποια μουτζουρώνοντας, τσαλακώνοντας και πετώντας στα σκουπίδια τα χαρτιά τους!
καθώς και τα τελικά τους αποτελέσματα
Και κάπως έτσι μπαίνουν μικρά λιθαράκια για τη δημιουργία ενός πιο ενταξιακού σχολείου και μιας πιο ενσυναισθητικής κοινωνίας που αποδέχεται τη μοναδικότητα του καθενός μας.